Misha Troyanov
1.
How light are my steps.
Tender winds waft on white wings,
flutter in the blue air,
binding, connecting the skies
to the sunny pavement.
A gentle hand unbound the city
from a frosty fist.
Pieces of skyblue mingle with
people in a throng.
How easy are my steps.
Rustlings of white wings
waft in the blue air.
binding, connecting the skies
to the sunny pavement.
2.
O, if you could send your joy –
the flutter of blue winds –
onto everyone,
onto all the downcast faces,
onto lips sealed by woe –
just as you send it to me in this moment,
even lighter would my steps become.
More fleet would my feet run
on the city streets.
But how can I sidle up to you,
o, easy joy, that is hereabout –
how can I let my breast croon drunkenly,
since on the faces of elders
and on the faces of the young
life is seeping away?
And eyes gaze sorrowfully
toward the blue beyond?
O, if I could bring my bright word and my heart
to everyone now;
if I could with my breath-beat
awaken – console –
so that elation beams from all faces,
how differently I would sidle up to you,
my great joy.
In this present luminous moment,
o, how heatedly my heart now beats in my breast,
how easy are my steps –
how lightly I pass through the streets.
Carry me off, folks.
My mouth prattles such fluttery words –
and I rock me — and you – to sleep
and convince myself with these words:
If there was no such thing as darkness,
one could hardly know
what a day is — — —
Carry me off, folks,
my mouth prattles such fluttery words.
Translated by Miri Koral
בלױע הימלען
מישאַ טראָיאַנאָװ
1.
װי גרינג עס זײנען די טריט.
אױף פליגלען װײסע טראָגן זיך צערטלעכע װינטן,
פלאַטערן אין בלױער לופט.
פאַרבינדן, באַהעפטן די הימלען
מיטן זוניקן ברוק.
אַ מילדע האַנט האָט די שטאָט אױפגעבונדן
פון פראָסטיקער פױסט.
שטיקער הימלבלױ — אין געדראַנג פון מענטשן
מישן זיך אױס.
װי גרינג עס זײנען די טריט.
געשאָרכן פון װײסע פליגלען —
טראָגן זיך אום אין בלױער לופט.
פאַרבינדן, באַהעפטן די הימלען
מיטן זוניקן ברוק — — —
2.
אָ, װען דו קאָנסט דײן פרײד —
דעם פלאַטער פון בלױע װינטן —
שיקן אױף אַלעמען,
אױף אַלע פּנימער פאַרכמורעטע
אױף ליפּן פון װײטיק פאַרשלאָסענע —
װי דו שיקסט זײ אױף מיר אין דער איצטיקער שעה,
נאָך גרינגער װאָלטן מײנע טריט געװאָרן.
גרינגער װאָלטן מײנע פיס געלאָפן
אין שטאָטישע גאַסן.
נאָר װי אַזױ קאָן איך זיך טוליען צו דיר,
אָ, גרינגע פרײד, װאָס ביסט פאַראַנען —
װי אַזױ קאָן איך לאָזן מײן ברוסט שיכור זינגען,
אַז אױף פּנימער פון זקנים
און אױף פּנימער פון מענטשן יונגע —
רינט אָפּ דאָס לעבן.
און אױגן קוקן פאַרטרױערטע
אין די בלױע װײטן
אָ, װען איך קאָן מײן העלן װאָרט און מײן האַרץ
טראָגן איצטער צו אַלעמען,
װען איך קאָן מיט מײן אָטעם־קלאַפּן,
דערװעקן, — דערמונטערן —
אַז די פרײד זאָל אױף אַלע פּנימער אױפשײנען —
װי אַנדערש װאָלט איך זיך געטוליעט צו דיר,
גרױסע פרײד מײנע —
אין דער איצטיקער אױפלױכטנדיקער שעה,
אָ, װי הײס דאָס האַרץ קלאַפּט אין ברוסט איצטער,
װי גרינג עס זײנען די טריט —
װי לײכט איך טראָג זיך אין די גאַסן.
פאַרטראָג מיך, מענטש.
מײן מױל פּלאַפּלט אַזעלכע פלאַטערדיקע רײד —
און איך װיג מיך — און דיך אײן —
און רײד מיר אַזעלכע װערטער אײן:
װען עס זאָל נישט פאַראַן זײן פינצטערניש, —
װאָלט מען דאָך גאָרנישט געװוסט —
װאָס טאָג איז — — —
פאַרטראָג מיך, מענטש,
מײן מױל פּלאַפּלט אַזעלכע פלאַטערדיקע רײד.
בלױע הימלען
מישאַ טראָיאַנאָװ
1.
װי גרינג עס זײַנען די טריט.
אױף פֿליגלען װײַסע טראָגן זיך צערטלעכע װינטן,
פֿלאַטערן אין בלױער לופֿט.
פֿאַרבינדן, באַהעפֿטן די הימלען
מיטן זוניקן ברוק.
אַ מילדע האַנט האָט די שטאָט אױפֿגעבונדן
פֿון פֿראָסטיקער פֿױסט.
שטיקער הימלבלױ — אין געדראַנג פֿון מענטשן
מישן זיך אױס.
װי גרינג עס זײַנען די טריט.
געשאָרכן פֿון װײַסע פֿליגלען —
טראָגן זיך אום אין בלױער לופֿט.
פֿאַרבינדן, באַהעפֿטן די הימלען
מיטן זוניקן ברוק — — —
2.
אָ, װען דו קאָנסט דײַן פֿרײד —
דעם פֿלאַטער פֿון בלױע װינטן —
שיקן אױף אַלעמען,
אױף אַלע פּנימער פֿאַרכמורעטע
אױף ליפּן פֿון װײטיק פֿאַרשלאָסענע —
װי דו שיקסט זײ אױף מיר אין דער איצטיקער שעה,
נאָך גרינגער װאָלטן מײַנע טריט געװאָרן.
גרינגער װאָלטן מײַנע פֿיס געלאָפֿן
אין שטאָטישע גאַסן.
נאָר װי אַזױ קאָן איך זיך טוליען צו דיר,
אָ, גרינגע פֿרײד, װאָס ביסט פֿאַראַנען —
װי אַזױ קאָן איך לאָזן מײַן ברוסט שיכּור זינגען,
אַז אױף פּנימער פֿון זקנים
און אױף פּנימער פֿון מענטשן יונגע —
רינט אָפּ דאָס לעבן.
און אױגן קוקן פאַרטרױערטע
אין די בלױע װײַטן.
אָ, װען איך קאָן מײַן העלן װאָרט און מײַן האַרץ
טראַָגן איצטער צו אַלעמען,
װען איך קאָן מיט מײן אָטעם־קלאַפּן,
דערװעקן, — דערמונטערן —
אַז די פֿרײד זאָל אױף אַלע פּנימער אױפֿשײַנען —
װי אַנדערש װאָלט איך זיך געטוליעט צו דיר,
גרױסע פֿרײד מײַנע —
אין דער איצטיקער אױפֿלױכטנדיקער שעה,
אָ, װי הײס דאָס האַרץ קלאַפּט אין ברוסט איצטער,
װי גרינג עס זײַנען די טריט —
װי לײַכט איך טראָג זיך אין די גאַסן.
פֿאַרטראָג מיך, מענטש.
מײַן מױל פּלאַפּלט אַזעלכע פֿלאַטערדיקע רײד —
און איך װיג מיך — און דיך אײַן —
און רײד מיר אַזעלכע װערטער אײַן:
װען עס זאָל נישט פֿאַראַן זײַן פֿינצטערניש,
—װאָלט מען דאָך גאָרנישט געװוּסט —
װאָס טאָג איז — — —
פֿאַרטראָג מיך, מענטש,
מײַן מױל פּלאַפּלט אַזעלכע פֿלאַטערדיקע רײד.