Alter Kacyzne (Alter-Sholem Katsizne)

From leaf to leaflet, from little straws and clay
I made myself a pallet, built myself a home.
Now wicked breezes blow – the frosts are on their way,
now it’s wretchedness and woe —
driven from our nest.

No home, no roof, at night nowhere to rest.
In this chill and snow, who will warm us now?
Who, oh, who will show us mercy now?
No home, no path, black nights, days desolate.

Our nest shattered and our wings bound
with no home, no path, oh, no home!

We roam and we wander
over sea and land
from one place to another
on roads unknown.
From all the dark corners, there blows a furious chill.
From all the grim corners, a ferocious world torments.

No home, no roof, at night nowhere to rest.
In this chill and snow, who will warm us now?
Who, oh, who will have mercy on us now?
No home, no path, black nights, days desolate.

Our little nest is shattered and our wings bound
with no home, no nest, and no home.

Translated by Miri Koral

אָן א הײם

אַלטער קאַציזנע

א בלעטל צו א בלעטעלע, פון שטרױעלעך מיט לײם
זיך אױסגעבעט אַ בעטעלע, זיך אױסגעבױט אַ הײם.
איצט בלאָזן בײזע װינטעלעך — עס קומען אָן די פרעסט,
איצט װײ איז אונדז און װינד איז אונדז —
פארטריבן פון דער נעסט.

אָן א הײם, אָן אַ דאַך, װו געטאָגט, נישט גענאַכט.
װער־זשע, װער אין שנײ און קעלט װעט אונדז דערװארעמען?
װער־זשע, װער אצינד אױף אונדז װעט זיך דערבאַרעמען?
אָן א הײם, אָן א װעג, שװאַרצע נעכט, װיסטע טעג —
אונדזער נעסטעלע צעשמעטערט און די פליגעלעך געלײמט
אָן א הײם, אָן א װעג, אױ, אָן א הײם!

מיר װאָגלען און מיר װאַנדערן
אריבער ים און לאַנד
פון אײן אָרט אױפן אנדערן
אױף װעגן אומבאַקאַנט;
פון אלע עקן פינצטערע עס בלאָזט א בײזע קעלט,
פון אלע װיסטע װינקעלעך עס פּלאָגט א בײזע װעלט;

אָן א הײם, אָן א דאַך, װו געטאָגט, נישט גענאַכט.
װער־זשע, װער אין שנײ און קעלט װעט אונדז דערװארעמען?
װער־זשע װער אצינד אױף אונדז װעט זיך דערבאַרעמען?
אָן א הײם, אָן א װעג, שװארצע נעכט, װיסטע טעג —
אונדזער נעסטעלע צעשמעטערט און די פליגעלעך געלײמט
אָן א הײם, אָן א נעסט און אָן אַ הײם.

אָן אַ הײם

אַלטער קאַציזנע

אַ בלעטל צו אַ בלעטעלע, פֿון שטרױעלעך מיט לײם
זיך אױסגעבעט אַ בעטעלע, זיך אױסגעבױט אַ הײם.
איצט בלאָזן בײזע װינטעלעך — עס קומען אָן די פֿרעסט,
איצט װײ איז אונדז און װינד איז אונדז —
פֿאַרטריבן פֿון דער נעסט.

אָן אַ הײם, אָן אַ דאַך, װו געטאָגט, נישט גענאַכט.
װער־זשע, װער אין שנײַ און קעלט װעט אונדז דערװאַרעמען?
װער־זשע, װער אצינד אױף אונדז װעט זיך דערבאַרעמען?
אָן אַ הײם, אָן אַ װעג, שװאַרצע נעכט, װיסטע טעג —
אונדזער נעסטעלע צעשמעטערט און די פֿליגעלעך געלײמט
אָן אַ הײם, אָן אַ װעג, אױ, אָן אַ הײם!

מיר װאָגלען און מיר װאַנדערן
אַריבער ים און לאַנד
פֿון אײן אָרט אױפֿן אַנדערן
אױף װעגן אומבאַקאַנט;
פֿון אַלע עקן פֿינצטערע עס בלאָזט אַ בײזע קעלט,
פֿון אַלע װיסטע װינקעלעך עס פּלאָגט אַ בײזע װעלט;

אָן אַ הײַם, אָן אַ דאַך, װו געטאָגט, נישט גענאַכט.
װער־זשע, װער אין שנײַ און קעלט װעט אונדז דערװאַרעמען?
װער־זשע װער אצינד אױף אונדז װעט זיך דערבאַרעמען?
אָן אַ הײַם, אָן אַ װעג, שװאַרצע נעכט, װיסטע טעג —
אונדזער נעסטעלע צעשמעטערט און די פֿליגעלעך געלײַמט
אָן אַ הײם, אָן אַ נעסט און אָן אַ הײם.