Shmuel Zaromb
1
On the red surface of the still waters
of my melancholy,
your submerged curly black head
came swimming out.
From all directions, the trees extend their hands to you,
draped with the heavy gold of my fruits:
Come to me!
Come to me, I will pull you out. From your wet body,
weeping drops will fall back into the river
of my gloom.
Come to me! If your soul be a wind, from your breath
will we string a fiddle.
If your soul be a child, will we set you like a bird
under the canopy of a green leaf among the branches.
But you do not reply.
The rings scatter on the mirror
and spread your black hair on the water.
I do not behold your face: it looks to the abyss,
it looks to the abyss.
2
Summers go by in the sighs of their finale,
silent autumns unfurl their dawns on the pathways, —
And you sleep.
Myrtles, grapes and aloe leaves,
wild climbing plants circle around your sleeping head.
But one time —
you, in the blue shine of my love,
opened your eyes.
Among the night shrubs, on the dark lake
of my sadness,
the swan rustled past
with the outstretched throat of my longing.
And birds, like flying hieroglyphs,
floated you my secret dreams above your head.
O, welcome!
3
Just then you moved in the dark corner of my heart
and sighed deeply.
A wind winnowed through my window
and the crystals resound around my extinguished lamps…
I slink over to your corner
and am begging you to stand up:
your shut eyes have faded the misfortune on my face.
In the brightness of day, see, I stand over you
like a light melting above a lifeless head.
O, get up!
But you lie like a sealed blessing on my eyelashes and are mute.
My dreams above you – the green leaves – sway.
A breeze wailed upon the heart of a firtree,
and you are sighing on the golden bed of my heart.
4
Merciless one!
White days slide down and swim away with the black dews of the night.
Hours – minutes
that crumble into bits with the shattering of glass…
and only in my one moment does the deep joy of your fecundity arise,
millions of moments that fly to you and clamor convulsively
for the treasure of your womb.
One sole blink of an eye drinks up my rivers
that mirror the seven heavens of my life;
and then
in the valley blooms the appletree
whose shadow coolly fans me in my sleep
with the marvels of my seventy years — —
because in the blue glow of my dreams
under your fastened eyelashes,
to that which is my heart
have I forever shut my eyes
and only when your lips tremble
do I awaken it,
Wake up!
Translated by Miri Koral
ליבע־לידער
שמואל זאַראָמב
1
אױף דער רױטער אױבערפלאַך פון די שטילע װאַסערן
פון מײן אומעט
איז אַרױסגעשװומען דײן דערטרונקענער,
שװאַרץ־געלאָקטער קאָפּ.
פון אַלע זײטן ציען די בױמער אױס צו דיר זײערע הענט,
באַהאָנגען מיט שװערן גאָלד פון מײנע פּירות:
קום צו מיר!
קום צו מיר, איך װעל דיך אַרױסציען. פון דײן נאַסן קערפּער
װעלן װײנענדיקע טראָפּן צוריקפאַלן אין דעם טײך פון מײן אומעט.
קום צו מיר! איז דײן נשמה אַ װינט, װעלן מיר פון דײן אָטעם
אױף אַ פידל סטרונעס ציען.
איז דײן נשמה אַ קינד, װעלן מיר דיך, װי אַ פײגעלע,
באַזעצן אונטער דער חופּה פון אַ גרינעם בלאַט אין די צװײגן.
נאָר דו ענטפערסט נישט.
די רינגען צעלױפן זיך איבערן שפּיגל
און צעשפּרײטן דײנע שװאַרצע האָר אױפן װאַסער.
דײן פּנים זע איך נישט: ער קוקט צום אָפּגרונט,
ער קוקט צום אָפּגרונט.
2
זומערן פאַרגײען אין די זיפצן פון זײער סוף,
שטילע האַרבסטן װיקלען־אױף זײער באַגינענס אױף די װעגן. —
און דו שלאָפסט.
מירטן, טרױבן און אלאָע־בלעטער,
װילדע קלעטער־פלאַנצן קרײזלען זיך אַרום דײן שלאָפנדיקן קאָפּ.
אָבער אײנמאָל —
האָסטו, אין דעם בלױען שײן פון מײן ליבע
אױפגעמאַכט די אױגן.
צװישן די נאַכטיקע קוסטעס, אױף דער טונקעלער אָזערע
פון מײן אומעט,
האָט דורכגערױשט דער שװאַן
מיטן אױסגעצױגענעם האַלדז פון מײן בענקשאַפט.
און פײגל, װי פליענדיקע היעראָגליפן,
האָבן מײנע געהײמע חלומות דיר געשװעבט איבערן קאָפּ.
אָ, זײ געגריסט!
3
און אָט האָסטו זיך אַ ריר געטאָן אין דעם טונקעלען װינקל פון מײן האַרץ
און אָפּגעזיפצט.
אַ װינט האָט דורכגעװײט דורך מײן פענצטער
און עס קלינגען די קריסטאָלן אַרום מײנע פאַרלאָשענע לאָמפּן…
שלײך איך זיך צו צו דײן װינקל
און נעם זיך בעטן בײ דיר, דו זאָלסט אױפשטײן:
דײנע פארמאַכטע אױגן האָבן אױסגעבלײכט דאָס אומגליק אױף מײן פּנים
אין דער שײן פון טאָג, זע, שטײ איך איבער דיר,
גלײך אַ ליכט, װאָס שמעלצט זיך איבער אַ געשטאָרבענעם קאָפּ.
אָ שטײ־ אױף!
נאָר דו ליגסט װי אַ פאַרחתמעטן גליק אױף די װיעס און שװײגסט
מײַנע חלומות איבער דיר — די גרינע בלעטער — װיגן.
אַ װינטל האָט זיך אױסגעװײנט אױפן האַרץ פון אַ יאָדלע,
און דו זיפצט אָפּ אױף דעם גאָלדענעם בעט פון מײן האַרץ.
4
אומדערבאַרעמדיקע!
װײסע טעג גליטשן זיך אַראָפ און שװימען אַװעק מיט די שװאַרצע טױען פון דער נאַכט
שעהן —— מינוטן,
װאָס צעברעקלען זיך מיט אַ בראזג פון גלאָז אױף שטיקלעך..
און נאָר אױף אײן רגע מײנע פאַלט אױס די טיפע פרײד
פון דײן באַפרוכפּערונג,
מיליאָנען רגעס, װאָס פליען צו דיר און שטױסן זיך קאָנװולסיװ
צו דעם אוצר פון דײן טראַכט.
אײן אײנציקער אױגנבליק טרינקט אױס מײנע טײכן,
װאָס שפּיגלען אָפּ די זיבן הימלען פון מײן לעבן;
און דאַן
בליט אױף אין טאָל דער עפּלבױם,
װאָס זײן שאָטן פאָכעט קיל איבער מײן שלאָף
מיט די װונדער פון מײנע זיבעציק יאָר — — —
װײל אין דעם בלױען שײן פון מײנע חלומות
אונטער דײנע צוגעשלאָסענע װיעס,
װאָס איז מײן האַרץ,
האָב איך אױף אײביק צוגעמאַכט די אױגן
און נאָר װען דײנע ליפּן טוען אַ ציטער
דערװאַך איך
שטײ אױף!
ליבע־לידער
שמואל זאַראָמב
1
אױף דער רױטער אױבערפֿלאַך פֿון די שטילע װאַסערן
פֿון מײַן אומעט
איז אַרױסגעשװוּמען דײַן דערטרונקענער,
שװאַרץ־געלאָקטער קאָפּ.
פֿון אַלע זײַטן ציִען די בױמער אױס צו דיר זײערע הענט,
באַהאָנגען מיט שװערן גאָלד פֿון מײַנע פּירות:
קום צו מיר!
קום צו מיר, איך װעל דיך אַרױסציִען. פֿון דײַן נאַסן קערפּער
װעלן װײנענדיקע טראָפּן צוריקפֿאַלן אין דעם טײַך פֿון מײַן אומעט.
קום צו מיר! איז דײַן נשמה אַ װינט, װעלן מיר פֿון דײַן אָטעם
אױף אַ פֿידל סטרונעס ציִען.
איז דײַן נשמה אַ קינד, װעלן מיר דיך, װי אַ פֿײגעלע,
באַזעצן אונטער דער חופּה פֿון אַ גרינעם בלאַט אין די צװײַגן.
נאָר דו ענטפֿערסט נישט.
די רינגען צעלױפֿן זיך איבערן שפּיגל
און צעשפּרײטן דײַנע שװאַרצע האָר אױפֿן װאַסער.
דײַן פּנים זע איך נישט: ער קוקט צום אָפּגרונט,
ער קוקט צום אָפּגרונט.
2
זומערן פֿאַרגײען אין די זיפֿצן פֿון זײער סוף,
שטילע האַרבסטן װיקלען־אױף זײער באַגינענס אױף די װעגן. —
און דו שלאָפֿסט.
מירטן, טרױבן און אַלאָע־בלעטער,
װילדע קלעטער־פֿלאַנצן קרײַזלען זיך אַרום דײַן שלאָפֿנדיקן קאָפּ.
אָבער אײנמאָל —
האָסטו, אין דעם בלױען שײַן פֿון מײַן ליבע
אױפֿגעמאַכט די אױגן.
צװישן די נאַכטיקע קוסטעס, אױף דער טונקעלער אָזערע
פֿון מײַן אומעט,
האָט דורכגערױשט דער שװאַן
מיטן אױסגעצױגענעם האַלדז פֿון מײַן בענקשאַפֿט.
און פֿײגל, װי פֿליִענדיקע היעראָגליפֿן,
האָבן מײַנע געהײמע חלומות דיר געשװעבט איבערן קאָפּ.
אָ, זײַ געגריסט!
3
און אָט האָסטו זיך אַ ריר געטאָן אין דעם טונקעלען װינקל פֿון מײַן האַרץ
און אָפּגעזיפֿצט.
אַ װינט האָט דורכגעװײט דורך מײַן פענצטער
און עס קלינגען די קריסטאָלן אַרום מײַנע פֿאַרלאָשענע לאָמפּן…
שלײַך איך זיך צו צו דײַן װינקל
און נעם זיך בעטן בײַ דיר, דו זאָלסט אױפֿשטײן:
דײַנע פֿאַרמאַכטע אױגן האָבן אױסגעבלײכט דאָס אומגליק אױף מײַן פּנים.
אין דער שײַן פֿון טאָג, זע, שטײ איך איבער דיר,
גלײַך אַ ליכט, װאָס שמעלצט זיך איבער אַ געשטאָרבענעם קאָפּ.
אָ שטײ־ אױף!
נאָר דו ליגסט װי אַ פֿאַרחתמעטן גליק אױף די װיִעס און שװײַגסט.
מײַנע חלומות איבער דיר — די גרינע בלעטער — װיגן.
אַ װינטל האָט זיך אױסגעװײנט אױפֿן האַרץ פֿון אַ יאָדלע,
און דו זיפֿצט אָפּ אױף דעם גאָלדענעם בעט פֿון מײַן האַרץ.
4
אומדערבאַרעמדיקע!
װײַסע טעג גליטשן זיך אַראָפּ און שװימען אַװעק מיט די שװאַרצע טױען פֿון דער נאַכט
שעהן —— מינוטן,
װאָס צעברעקלען זיך מיט אַ בראַזג פֿון גלאָז אױף שטיקלעך..
און נאָר אױף אײן רגע מײַנע פֿאַלט אױס די טיפֿע פֿרײד
פֿון דײַן באַפֿרוכפּערונג,
מיליאָנען רגעס, װאָס פֿליִען צו דיר און שטױסן זיך קאָנװוּלסיװ
צו דעם אוצר פֿון דײַן טראַכט.
אײן אײנציקער אױגנבליק טרינקט אױס מײַנע טײַכן,
װאָס שפּיגלען אָפּ די זיבן הימלען פֿון מײַן לעבן;
און דאַן
בליט אױף אין טאָל דער עפּלבױם,
װאָס זײַן שאָטן פֿאָכעט קיל איבער מײַן שלאָף
מיט די װוּנדער פֿון מײַנע זיבעציק יאָר — — —
װײַל אין דעם בלױען שײַן פֿון מײַנע חלומות
אונטער דײַנע צוגעשלאָסענע װיִעס,
װאָס איז מײַן האַרץ,
האָב איך אױף אײביק צוגעמאַכט די אױגן
און נאָר װען דײַנע ליפּן טוען אַ ציטער
דערװאַך איך
שטײ אױף!