Yisroel Shtern

A little orphan in tattered clothes laughs,
takes fright and races through streets and alleyways.

He stole something.
So he’s being chased.

He dances through a fence, looks around:

A stall, a calf. A calf with two eyes;
they seem to say: the cow is gone,
the big brown mother is gone.
A shed. A dog. A dog with two eyes;
they seem to shout! They beat us.
God, they beat us!

The little one trembles, unwraps and unwraps the little purse:
A small mirror – eyeglasses – a copper penny.

Phew! Oo-oo-oo!
Fly-y-y-y!

The little thief cavorts with the wind and the clouds
and gifts them coin:
a small mirror, eyeglasses, a copper penny.

And laughs and laughs,
stands there and laughs.

That’s where he’s found.
So he jumps through the fence and races,
an orphan in tattered clothes,
racing through the day, through the street, through the world.

Translated by Miri Koral

א יתומל לאַכט

ישראל שטערן

א יתומל לאַכט אין צעריסענע בגדים,
שרעקט זיך און לױפט איבער גאסן און געסלעך.

האָט עפּעס געגנבעט.
יאָגט מען אים נאָך.

ער טאַנצט דורך אַ פּאַרקאַן, קוקט זיך ארום:

א שטאַל, א קאַלב. א קאַלב מיט צװײ אױגן;
זײ, דאכט זיך, דערצײלן: די קי איז נישטאָ,
די גרױסע ברױנע מאַמע נישטאָ.
א בודע. א הונט. א הונט מיט צװײ אױגן
עס דאַכט זיך זײ שרײען! מען האָט אונדז געשלאָגן,
גאָט, מען האָט אונדז געשלאָגן!

ציטערט דער קלײנער
און װיקלט און װיקלט דאָס בײטעלע אױף:
א שפּיגעלע — ברילן — א קופּערנע דיטקע.

פיו, או־או־או!
פלי־י־י־י !

דאָס גנבל שפּילט זיך מיט דעם װינט און די װאָלקן
און שענקט זײ מזומן:
א שפּיגעלע, ברילן, א קופּערנע דיטקע.

און לאַכט, לאַכט
שטײט און לאַכט.

פּאַקט מען אים דאָ.
און ער שפרינגט דורכן פּאַרקאַן און לױפט,
א יתום אין צעריסענע בגדים,
דורך דעם טאָג, דורך דער גאַס, דורך דער װעלט.

א יתומל לאַכט

ישראל שטערן

אַ יתומל לאַכט אין צעריסענע בגדים,
שרעקט זיך און לױפֿט איבער גאַסן און געסלעך.

האָט עפּעס געגנבֿעט.
יאָגט מען אים נאָך.

ער טאַנצט דורך אַ פּאַרקאַן, קוקט זיך אַרום:

אַ שטאַל, אַ קאַלב. אַ קאַלב מיט צװײ אױגן;
זײ, דאַכט זיך, דערצײלן: די קי איז נישטאָ,
די גרױסע ברױנע מאַמע נישטאָ.
אַ בודע. אַ הונט. אַ הונט מיט צװײ אױגן;
עס דאַכט זיך זײ שרײַען! מען האָט אונדז געשלאָגן,
גאָט, מען האָט אונדז געשלאָגן!

ציטערט דער קלײנער
און װיקלט און װיקלט דאָס בײַטעלע אױף:
אַ שפּיגעלע — ברילן — אַ קופּערנע דיטקע.

פֿיו, או־או־או!
פֿלי־י־י־י !

דאָס גנבֿל שפּילט זיך מיט דעם װינט און די װאָלקן
און שענקט זײ מזומן:
אַ שפּיגעלע, ברילן, אַ קופּערנע דיטקע.

און לאַכט, לאַכט
שטײט און לאַכט.

פּאַקט מען אים דאָ.
און ער שפּרינגט דורכן פּאַרקאַן און לױפֿט,
אַ יתום אין צעריסענע בגדים,
דורך דעם טאָג, דורך דער גאַס, דורך דער װעלט.