You never brought me white roses
yet the ground is white-bestrewn with them.
The entire earth is redolent of spring blossoms,
early spring blossoming on snow.
Is it a surprise, then, when it’s so clearly winter
that falling from the sky are drops of dew?
And I walk around – a proud young buck
swallowing the whiteness and the blue.
I no longer hear my footsteps and the beating of my heart –
I stride about on my own, all alone.
The sun laughs from behind wispy clouds,
and I fill up with light and glow.
But my brightness becomes clouded
when longing takes hold.
Longing descends upon me like a fog
on the pine trees in the woods.
Should you come here to pluck winter roses,
we would a true twosome be.
I’d write you a poem in the snow,
a poem of pure white glee…
Translated by Miri Koral
אלײן
יעקב שודריך
האָסט מיר קײנמאָל נישט געבראַכט קײן װײסע רױזן,
דאָך איז װײס די ערד פון זײ.
די גאַנצע ערד דאָ שמעקט מיט פרילינג־בליטן,
יונגער פרילינג בליט אױף שנײ.
איז עס נישט קײן װונדער, אין סאַמע קלאָרן װינטער
פאַלן פונעם הימל טראַפּנס טױ?
און איך גײ ארום דאָ — אַ יונגער הירש, אַ שטאָלצער
שלינג די װײסקײט און דאָס בלױ.
איך הער נישט מער מײנע טריט און ס’קלאַפּן פון מײן האַרץ, —
איך שפּאַן דאָ אום אַלײן, אַלײן.
די זון זי לאַכט אַפיר פון אונטער דינע נעפּלען —
און איך װער פול ליכט און שײן.
נאָר מײן ליכטיקע געשטאַלט זי װערט פאַרטונקלט,
װען די בענקשאַפט אױף מיר פאַלט.
עס פאַלט אױף מיר די בענקשאַפט װי אַ כמאַרע
אױף די סאָסנעס פונעם װאַלד.
װען דו זאָלסט קומען װינטער־רױזן אַהער רײסן
געװען מיר װאָלטן זאַלבעצװײט.
איך װאָלט אַ ליד פאַר דיר אױף שנײ געשריבן,
אַ ליד פון װײסער פרײד…
אַלײן
יעקבֿ שודריך
האָסט מיר קײנמאָל נישט געבראַכט קײן װײַסע רױזן,
דאָך איז װײַס די ערד פֿון זײ.
די גאַנצע ערד דאָ שמעקט מיט פֿרילינג־בליטן,
יונגער פֿרילינג בליט אױף שנײ.
איז עס נישט קײן װוּנדער, אין סאַמע קלאָרן װינטער
פֿאַלן פֿונעם הימל טראַפּנס טױ?
און איך גײ אַרום דאָ — אַ יונגער הירש, אַ שטאָלצער
שלינג די װײַסקײט און דאָס בלױ.
איך הער נישט מער מײַנע טריט און ס’קלאַפּן פֿון מײַן האַרץ, —
איך שפּאַן דאָ אום אַלײן, אַלײן.
די זון זי לאַכט אַפֿיר פֿון אונטער דינע נעפּלען —
און איך װער פֿול ליכט און שײַן.
נאָר מײַן ליכטיקע געשטאַלט זי װערט פֿאַרטונקלט,
װען די בענקשאַפֿט אױף מיר פֿאַלט.
עס פֿאַלט אױף מיר די בענקשאַפֿט װי אַ כמאַרע
אױף די סאָסנעס פֿונעם װאַלד.
װען דו זאָלסט קומען װינטער־רױזן אַהער רײַסן
געװען מיר װאָלטן זאַלבעצװײט.
איך װאָלט אַ ליד פֿאַר דיר אױף שנײ געשריבן,
אַ ליד פֿון װײַסער פֿרײד…