Yakov Shudrikh

I stride around alone seeking to hide
my heart’s unease in the snow, the white snow.
Winds have fallen asleep in the rock-cracks
and the hills are silent, hushed and pale.

I imagine myself an animal that evaded
the hunter’s shot, roaming the quiet woods.
Here – a white Spring blooms with silverbuds,
and now I want to live and bloom with the Spring.

Here no birds are singing, no crows crowing,
but a barefoot, dulcet day advances,
and on its head the sky drips drops of blue
to reveal an enchantment out of a storybook.

I want to babble the way brooks babble,
and I want to shout: Hello! I’m here!
Yet my voice would go unheard, as all here are asleep…
Besides, who would know my tongue?

I observe the trees, silent as crosses,
imagine they’re people standing solidified,
and at any moment one will call my name
and the woods will start to advance over me.

Nah, nonsense, brothers! Startled by echoes
the wind has brought from faraway cities and lands!
My home – still bare, without shutters or roofs:
the wind will break everything; the wind will ravage all.

You can begin to rustle, trees; you can begin to sing, winds.
Let hills now roar and let vacant caves scream.
Spring is not far, only Winter is white,
and I’ll surely not be rid of my unease…

Translated by Miri Koral

אלײן אין װאַלד

יעקב שודריך

איך שפּרײז אלײן ארום דאָ און זוך װו צו באַהאַלטן
דעם אומרו פון מײן האַרץ אין שנײ דעם װײסן.
עס זײנען װינטן אײנגעשלאָפן אין די פעלדזן־שפּאַלטן
און שטומע שטײען בערג, אַנטשװיגענע און בלײכע.

מיר דוכט, איך בין אַ חיה, װאָס האָט אױסגעמיטן
דעם יעגערס קױל, װאָס זוכט אינעם װאַלד דעם שטילן.
און דאָ — א װײסער פרילינג בליט מיט זילבערבליטן,
װיל זיך מיר איצט לעבן און בליען מיט דעם פרילינג.

דאָ זינגען נישט קײן פײגל און ס’קראקען נישט קײן קראָען,
נאָר ס’שפּרײזט דאָ אום א טאָג א באָרװעסער, א װײכער,
אױף זײן קאָפּ — דער הימל טריפט מיט טראָפּנס בלאָע,
װאָס דעקן אױף א כּישוף־בילד פון א װונדער־מעשה.

איז װיל זיך מיר איצט רײדן װי עס רײדן קװאַלן,
איז װיל זיך מיר איצט שרײען: — העלאָ. כ’בין פאראן דאָ.
נאָר װער מײן קול װעט הערן, אַז ס’שלאָפן איצט דאָ אַלע..
און װער װאָלט דען מײן שפּראַך פאַרשטאַנען?

קוק איך אױף די בײמער: זײ שװײגן װי די צלמים
און ס’דוכט זיך מיר, אז מענטשן שטײען דאַ פארגליװערט,
און אָט װעט אײנער נעמען אָנרופן מײן נאָמען
און ס’װעט דער װאַלד אַ שפּרײז טאָן איבער מיר אריבער.

עט, נאַרישקײטן, ברידער, דערשראָקן זיך פאַר עכאָס,
װאָס געבראַכט דער װינט האָט פון װײטע שטעט און לענדער.
מײן הײם — געבליבן נאַקעט, אָן לאָדענעס און דעכער,
דער װינט װעט אַלץ צעברעכן, דער װינט װעט אלץ פארלענדן.

איר מעגט שױן רױשן, בײמער, איר מעגט שױן זינגען, װינטן.
זאָלן בערג איצט ברומען און זאָלן פּוסטע הײלן שרײען.
דער פרילינג איז נישט װײס, ס’איז בלױז װײס דער װינטער,
און איך װעל זיך אװדאי פון אומרו נישט באפרײען…

אַלײן אין װאַלד

יעקבֿ שודריך

איך שפּרײַז אַלײן אַרום דאָ און זוך װוּ צו באַהאַלטן
דעם אומרו פֿון מײַן האַרץ אין שנײ דעם װײַסן.
עס זײַנען װינטן אײַנגעשלאָפֿן אין די פֿעלדזן־שפּאַלטן
און שטומע שטײען בערג, אַנטשװיגענע און בלײכע.

מיר דוכט, איך בין אַ חיה, װאָס האָט אױסגעמיטן
דעם יעגערס קױל, װאָס זוכט אינעם װאַלד דעם שטילן.
און דאָ — אַ װײַסער פֿרילינג בליט מיט זילבערבליטן,
װיל זיך מיר איצט לעבן און בליִען מיט דעם פֿרילינג.

דאָ זינגען נישט קײן פֿײגל און ס’קראַקען נישט קײן קראָען,
נאָר ס’שפּרײַזט דאָ אום אַ טאָג אַ באָרװעסער, אַ װײכער,
אױף זײַן קאָפּ — דער הימל טריפֿט מיט טראָפּנס בלאָע,
װאָס דעקן אױף אַ כּישוף־בילד פֿון אַ װוּנדער־מעשׂה.

איז װיל זיך מיר איצט רײדן װי עס רײדן קװאַלן,
איז װיל זיך מיר איצט שרײַען: — העלאָ. כ’בין פֿאַראַן דאָ.
נאָר װער מײַן קול װעט הערן, אַז ס’שלאָפֿן איצט דאָ אַלע.
און װער װאָלט דען מײַן שפּראַך פאַרשטאַנען?

קוק איך אױף די בײמער: זײ שװײַגן װי די צלמים
און ס’דוכט זיך מיר, אַז מענטשן שטײען דאָ פֿאַרגליװערט,
און אָט װעט אײנער נעמען אָנרופֿן מײַן נאָמען
און ס’װעט דער װאַלד אַ שפּרײַז טאָן איבער מיר אַריבער.

עט, נאַרישקײטן, ברידער, דערשראָקן זיך פֿאַר עכאָס,
װאָס געבראַכט דער װינט האָט פֿון װײַטע שטעט און לענדער.
מײַן הײם — געבליבן נאַקעט, אָן לאָדענעס און דעכער,
דער װינט װעט אַלץ צעברעכן, דער װינט װעט אַלץ פֿאַרלענדן.

איר מעגט שױן רױשן, בײמער, איר מעגט שױן זינגען, װינטן.
זאָלן בערג איצט ברומען און זאָלן פּוסטע הײלן שרײַען.
דער פֿרילינג איז נישט װײַס, ס’איז בלױז װײַס דער װינטער,
און איך װעל זיך אַװדאַי פֿון אומרו נישט באַפֿרײַען…