Yisroel Shtern

The world passes through their eyes
as summer passes through fields.
Just as the earth is taut with becoming,
in their word, progress is primed.

Evil is a strongman that beheads itself
when such a one appears: I am!
When they stride softly, moon-silver-small,
murky rivers swim green and right and fresh…

When they see hardship, injustice and sin
and hard days riding men,
their gaze is a mother: she can fiercely shift mountains
for one of her own …

Their power derives evermore from the stars,
the first to awaken when someone cries,
compelled to hear the weeping
and speeding to the suspect corners of the night…

Their power is locked in the darkest concealment,
though reflected and dancing on their walls is a vision;
the heavens grow wrathful and begin to redden
when a portion of a city has already been burned…

But when good people’s tears draw nigh to the fire
it’s a sea where a prophet’s been swimming all the while.
Because when good people’s tears mingle with fire
the heart of the world is scorched and cries

and cries:

Good people! Like a bolt, drive into life!
Your triumph is a blessing for the entire land.
You’ll catch the bullets in mid-flight,
your shield even holds God in its hand.

Translated by Miri Koral

גוטע מענטשן

ישראל שטערן

די װעלט גײט דורך זײערע אױגן
װי דער זומער דורך די פעלדער גײט.
גלײך די ערד מיט אײביקײט אָנגעצױגן
ליגט אין זײער װאָרט דאָס װאַקסן גרײט.

דאָס שלעכטס איז א גיבור, װאָס קעפּט זיך אלײן
װען אײנער פון זײ שײנט אױף: איך בין!
אַז זײ שפּרײזן שטיל און זילבערן און לבנהדיק קלײן
שװימען פינצטערע טײכן גוט, פריש און גרין…

װען זײ זעען אָרעמקײט און אומרעכט און זינד,
און שװערע טעג רײטן אױף מענטשישן רוקן,
אין זײער בליק א מאַמע: זי קאָן פאר איר קינד
אימהדיקע בערג פון אָרט אװעקרוקן…

זײער כוח הענגט אומשטערבלעך בײ די שטערן,
און אין דער ערשטער, װאָס דערװאַכט,
װײל אז מען װײנט, מוז ער װײנען הערן
און אײלט צו די פארדעכטיקע װינקלען פון דער נאַכט…

זײער כוח פאַרשלאָסן אין באַהעלטעניש װי דער טױט,
כאָטש חלום שפּיגלט און שפּילט זיך אױף זײערע װענט,
אַזױ כעסט דער הימל זיך לאַנגזאַם און װערט ערשט רױט
װען אַ שטיק שטאָט האָט שױן אָפּגעברענט…

נאָר װען די טרערן פון די גוטע װערן נאָענט צום פײער,
איז עס דער ים, װו ס’שװימט אַ נביא פון דער צײט.
װײל װען די טרערן פון די גוטע מישן אױס זיך מיט פײער
בריט אָפּ זיך דאָס האַרץ פון דער װעלט און שרײט

און שרײט:

גוטע! שנײדט זיך אין לעבן אַרײן װי אַ שרױף,
אײער זיג איז די ברכה איבערן גאנצן לאַנד.
איר װעט כאפּן די קױלן אינמיטן זײער לױף,
אײער פּאַנצער האַלט גאָט אַלײן אין זײן האַנט.

גוטע מענטשן

ישׂראל שטערן

די װעלט גײט דורך זײערע אױגן
װי דער זומער דורך די פֿעלדער גײט.
גלײַך די ערד מיט אײביקײט אָנגעצױגן
ליגט אין זײער װאָרט דאָס װאַקסן גרײט.

דאָס שלעכטס איז אַ גיבור, װאָס קעפּט זיך אַלײן
װען אײנער פֿון זײ שײַנט אױף: איך בין!
אַז זײ שפּרײַזן שטיל און זילבערן און לבֿנהדיק קלײן
שװימען פֿינצטערע טײַכן גוט, פֿריש און גרין…

װען זײ זעען אָרעמקײט און אומרעכט און זינד,
און שװערע טעג רײַטן אױף מענטשישן רוקן,
אין זײער בליק אַ מאַמע: זי קאָן פֿאַר איר קינד
אימהדיקע בערג פֿון אָרט אַװעקרוקן…

זײער כּוח הענגט אומשטערבלעך בײַ די שטערן,
און איז דער ערשטער, װאָס דערװאַכט,
װײַל אַז מען װײנט, מוז ער װײנען הערן
און אײַלט צו די פֿאַרדעכטיקע װינקלען פֿון דער נאַכט…

זײער כּוח פֿאַרשלאָסן אין באַהעלטעניש װי דער טױט,
כאָטש חלום שפּיגלט און שפּילט זיך אױף זײערע װענט,
אַזױ כּעסט דער הימל זיך לאַנגזאַם און װערט ערשט רױט
װען אַ שטיק שטאָט האָט שױן אָפּגעברענט…

נאָר װען די טרערן פֿון די גוטע װערן נאָענט צום פֿײַער,
איז עס דער ים, װוּ ס’שװימט אַ נבֿיא פֿון דער צײַט.
װײַל װען די טרערן פֿון די גוטע מישן אױס זיך מיט פֿײַער
בריט אָפּ זיך דאָס האַרץ פֿון דער װעלט און שרײַט

און שרײַט:

גוטע! שנײַדט זיך אין לעבן אַרײַן װי אַ שרױף,
אײַער זיג איז די ברכה איבערן גאַנצן לאַנד.
איר װעט כאַפּן די קױלן אינמיטן זײער לױף,
אײַער פּאַנצער האַלט גאָט אַלײן אין זײַן האַנט.