When to my little town I made my way
for the very last stay
you, my grandmama, showed me
something quite assuredly…
You placed into a bundle,
packed up, well-secured –
ten needles, a scissor, a thimble,
seven spools of thread.
“My darling girl”, you softly say,
while stroking my face,
“Remember, as soon as holes appear,
remove the dress and do repair!
Let no one’s hand sew up on you
the hole, darling child,
your good sense is sewn up that way,
and then gets stuck inside!
You can wind up with a head, my dear,
both heavy and dense –
just when you’re off to get smart and clear,
on the road to being apprenticed.”
This is when I looked around,
“Now, grandma, my dearest own,
you can be totally calm about
what my noggin relies upon.
No hand, no thread will there be
snagging any hole on me:
To each his own, after all!
It’s such a brouhaha!
And sometimes it does dismay me,
and my heart aches bitterly,
that it’s no concern for nary a soul
if I go about in tatters or whole.
Translated by Miri Koral
א בריוועלע דער באָבען
מרים אולינאָװער
ווען כ’האָב זיך פאַר מיין שטעטעלע
צום לעצטן מאָל פאַרנייגט,
דאָ האָסטו מיך, מיין באָבעניו,
גאָר ברייטלעך איינגעצייגט…
אַריינגעלייגט אין קלומעקל,
פאַרפּאַקט, באַװאָרנט גוט —
צען נאָדלען, זיבן שטרענדלעך גאַרן,
אַ שער, אַ פינגער-הוט.
— נשמה מיינע, — זאָגסטו שטיל,
מיר גלעטנדיק ס’געזיכט —
געדענק, װיבאַלד עס לעכערט זיך,
טו אויס דאָס קלייד, פאַריכט!
נישט זאָל קיין מענטשנס האַנט אויף דיר
פארנייען, קינד-לעב, ס’לאָך:
דער שכל ווערט פאַרנייט, פאַרשפּאַרט,
פּאַרשטאָפּט אַזױער נאָך!
באַקומען קאָנסטו, כשר-קינד,
אַ קאָפּ אי טעמפּ, אי שווער —
און פאָרסט דאָך ווערן קלוג און קלאָר
דו פאָרסט דאָך אין די לער”…
איך האָב זיך דאָ אַרומגעקוקט
איצט, באָבע-לעבן מיין, —
װאָס אָנבאַלאַנגט דאָס קעפּל מיינס,
טאָ קאָנסטו רויק זיין.
קיין האַנט, קיין דרים וועט נישט אויף מיר
פאַרכאַפּן דאָ אַ לאָך:
יעטװעדער לעבט פאַר זיך אַלײן, —
הו-האַ! אַ ווילד געקאָך!
און טיילמאָל נאָר דאָ ווער איך שוואַך,
און ס’האַרץ טוט ביטער וויי,
אַז קיינעם, קיינעם גייט נישט אָן,
צי אָפּגעריסן כ’גיי!…
אַ בריוועלע דער באָבען
מרים אולינאָװער
ווען כ’האָב זיך פֿאַר מײַן שטעטעלע
צום לעצטן מאָל פֿאַרנייגט,
דאָ האָסטו מיך, מײַן באָבעניו,
גאָר ברייטלעך אײַנגעצייגט…
אַרײַנגעלייגט אין קלומעקל,
פֿאַרפּאַקט, באַװאָרנט גוט —
צען נאָדלען, זיבן שטרענדלעך גאַרן,
אַ שער, אַ פֿינגער-הוט.
— נשמה מײַנע, — זאָגסטו שטיל,
מיר גלעטנדיק ס’געזיכט —
געדענק, װיבאַלד עס לעכערט זיך,
טו אוים דאָס קלייד, פֿאַריכט!
נישט זאָל קיין מענטשנס האַנט אויף דיר
פֿאַרנייען, קינד-לעב, ס’לאָך:
דער שׂכל ווערט פֿאַרנייט, פֿאַרשפּאַרט,
פֿאַרשטאָפּט אַזױער נאָך!
באַקומען קאָנסטו, כּשר-קינד,
אַ קאָפּ אי טעמפּ, אי שווער —
און פֿאָרסט דאָך ווערן קלוג און קלאָר
דו פֿאָרסט דאָך אין די לער”…
איך האָב זיך דאָ אַרומגעקוקט
איצט, באָבע-לעבן מײַן, —
װאָס אָנבאַלאַנגט דאָס קעפּל מײַנס,
טאָ קאָנסטו רויִק זײַן.
קיין האַנט, קיין דרים וועט נישט אויף מיר
פֿאַרכאַפּן דאָ אַ לאָך:
יעטװעדער לעבט פֿאַר זיך אַלײן, —
הו-האַ! אַ ווילד געקאָך!
און טיילמאָל נאָר דאָ ווער איך שוואַך,
און ס’האַרץ טוט ביטער וויי,
אַז קיינעם, קיינעם גייט נישט אָן,
צי אָפּגעריסן כ’גיי!…