Yakov Shudrikh

Just as musical chords can lie hidden
for someone to strum the silent strings,
I hold love in my heart and am biding,
though no one has yet come by.

Upon my heart soft Springs have scrolled
and suns have drunk the blossoms’ wine.
I threw wide all the doors and all the windows,
and still, no one has yet come by.

I stepped on yellowed rustling leaves,
accompanied their forlorn autumn cry.
I soaked my yearning in autumnal rains,
but no one has yet come by.

And since love has held its silence,
buried under layers of woes,
the earth cried out its misery,
and I ceased hearing love’s sound.

I do know love flowers in me, like every bloom,
like every loveliness life confers.
It matures in my poetry and will ripen yet
when it becomes easier to live on earth.

Translated by Miri Koral

ליבע

יעקב שודריך

װי ס’זײנען טענער באַהאַלטן אין שװײגנדיקע סטרונעס,
אַזױ האַלט איך די ליבע אין מײן האַרץ.
איך װארט, ס’זאָל עמעץ קומען אַ שפּיל טאָן,
דערװײל איז קײנער נישט געקומען.

איבער מײן האַרץ זײנען װײכע פרילינגען געשװומען,
און זונען האָבן אױסגעטרונקען דעם װײן פון בלומען.
איך האָב צעעפנט אַלע פענצטער און טירן,
נאָר ס’איז קײנער נישט געקומען.

כ’האָב געטרעטן איבער געלע שאָרשנדיקע בלעטער,
געװײנט מיט זײ דאָס ליד פון האַרבסטיקן אומעט,
כ’האָב צעװײקט מײן בענקשאַפט אין האַרבסטיקע רעגנס,
נאָר קײנער איז צו מיר נישט געקומען.

און שטענדיק איז די ליבע געבליבן אַנטשװיגן
באַגראָבן אונטער פּלאַסטן איבערלעבונגען שװערע,
ס’האָט די ערד געשריגן און געװײטיקט,
און כ’האָב אױפגעהערט דאָס קול פון דער ליבע הערן

אָבער איך װײס, אַז זי בליט אין מיר, װי אַלע בליטן,
װי אַלע שײנקײטן, װאָס װערן פון לעבן געגעבן.
און זי װעט אױפװאַקסן אין מײן ליד און זיך רײפן,
װען ס’װעט לײכטער װערן אױף דער ערד צו לעבן.

ליבע

יעקב שודריך

װי ס’זײַנען טענער באַהאַלטן אין שװײַגנדיקע סטרונעס,
אַזוי האַלט איך די ליבע אין מײַן האַרץ.
איך װאַרט, ס’זאָל עמעץ קומען אַ שפּיל טאָן,
דערװײַל איז קײנער נישט געקומען.

איבער מײַן האַרץ זײַנען װײכע פֿרילינגען געשװוּמען,
און זונען האָבן אױסגעטרונקען דעם װײַן פֿון בלומען.
איך האָב צעעפֿנט אַלע פֿענצטער און טירן,
נאָר ס’איז קײנער נישט געקומען.

כ’האָב געטרעטן איבער געלע שאָרשנדיקע בלעטער,
געװײנט מיט זײ דאָס ליד פֿון האַרבסטיקן אומעט,
כ’האָב צעװײקט מײַן בענקשאַפֿט אין האַרבסטיקע רעגנס,
נאָר קײנער איז צו מיר נישט געקומען.

און שטענדיק איז די ליבע געבליבן אַנטשװיגן
באַגראָבן אונטער פּלאַסטן איבערלעבונגען שװערע,
ס’האָט די ערד געשריגן און געװײטיקט,
און כ’האָב אױפֿגעהערט דאָס קול פֿון דער ליבע הערן.

אָבער איך װײס, אַז זי בליט אין מיר, װי אַלע בליטן,
װי אַלע שײנקײטן, װאָס װערן פֿון לעבן געגעבן.
און זי װעט אױפֿװאַקסן אין מײַן ליד און זיך רײַפֿן,
װען ס’װעט לײַכטער װערן אױף דער ערד צו לעבן.