Yakov Shudrikh

The wind suddenly threw open the door
and swept in a heap of leaves.
Sniffed, tugged at the curtain,
touched everything, stroked it with its breath,
and swiftly made its exit.

Then I lifted my startled eyes
and saw your face at the windows.
Your hair was disheveled and straining – to fly.
I ran to the window
and yelled out your name.
But your face disappeared
like the moon behind veils of mist.
I walked around the house, blind,
tapped my hand, my head…
and later I heard
the wind knocking on the windowpane.

In the wind my life was crying,
as does the shepherd’s life in his fife…
I sat down on the ground
with the leaf-heaps
and it occurred to me how very new
I also am at this moment — —

The door is open, as open
as my heart is to you.
When you return – I’ll close
the door once more.

Translated by Miri Koral

אָפענע טיר

יעקב שודריך

דער װינט האָט פּלוצים אױפגעריסן די טיר,
און אַרײנגעשלײדערט אַ קופּע בלעטער.
אַ שמעק געטאָן, אַ שלעפּ געטאָן דעם פאָרהאַנג,
אַלץ אַרומגעטאַפּט ,מיט אָטעם זײן באַרירט
און געשװינד אַנטלאָפן צוריק אינדרױסן.

האָב איך אױפגעהױבן מײנע צעשראָקענע אױגן
און דערזען דײן פּנים בײ די שױבן.
ס’זײנען דײנע האָר פון קאָפּ געװען צעשױבערט
און געריסן זיך — צום פליען.
בין איך צום פענצטער צוגעלאָפן
און דײן נאָמען אױסגעשריגן.
איז דײן פּנים פאַרשװונדן,
װי אַ לבנה אונטער כמאַרעס.
כ’האָב אין שטוב זיך אומגעדרײט — אַ בלינדער,
געטאַפּט מײן האַנט, מײן קאָפּ…
און שפּעטער האָב איך זיך אײנגעהערט:
ס’האָט דער װינט אין שױב געקלאַפּט…

ס’האָט מײן לעבן געװײנט אין אים,
װו ס’לעבן פון פּאַסטוך אין זײן פײפל…
כ’האָב זיך אַװעקגעזעצט אױף דר’ערד
מיט די בלעטער־הױפנס,
און ס’האָט זיך מיר געדאַכט, װי נײ
כ’בין אױך אַזױ אַצינד — — —
— — — — — — — — — — — —
די טיר איז אָפן, אַזױ אָפן
איז מײן האַרץ פאַר דיר.
װען װעסט צוריקקומען — צומאַכן
כ’װעל צוריק די טיר…

אָפֿענע טיר

יעקב שודריך

דער װינט האָט פּלוצים אױפֿגעריסן די טיר,
און אַרײַנגעשלײדערט אַ קופּע בלעטער.
אַ שמעק געטאָן, אַ שלעפּ געטאָן דעם פֿאָרהאַנג,
אַלץ אַרומגעטאַפּט, מיט אָטעם זײַן באַרירט
און געשװינד אַנטלאָפֿן צוריק אינדרױסן.

האָב איך אױפֿגעהױבן מײַנע צעשראָקענע אױגן
און דערזען דײַן פּנים בײַ די שױבן.
ס’זײַנען דײַנע האָר פֿון קאָפּ געװען צעשױבערט
און געריסן זיך — צום פֿליִען.
בין איך צום פֿענצטער צוגעלאָפֿן
און דײַן נאָמען אױסגעשריגן.
איז דײַן פּנים פֿאַרשװוּנדן,
װי אַ לבֿנה אונטער כמאַרעס.
כ’האָב אין שטוב זיך אומגעדרײט — אַ בלינדער,
געטאַפּט מײַן האַנט, מײַן קאָפּ…
און שפּעטער האָב איך זיך אײַנגעהערט:
ס’האָט דער װינט אין שױב געקלאַפּט…

ס’האָט מײַן לעבן געװײנט אין אים,
װוּ ס’לעבן פֿון פּאַסטוך אין זײַן פֿײַפֿל…
כ’האָב זיך אַװעקגעזעצט אױף דר’ערד
מיט די בלעטער־הױפֿנס,
און ס’האָט זיך מיר געדאַכט, װי נײַ
כ’בין אױך אַזױ אַצינד — — —
— — — — — — — — — — — —
די טיר איז אָפֿן, אַזױ אָפֿן
איז מײַן האַרץ פֿאַר דיר.
װען װעסט צוריקקומען — צומאַכן
כ’װעל צוריק די טיר…