Ber Shnaper
Until the night comes
a day of living is luminous, vast and long —
like the immense yearning to which I’ve succumbed!
Until the night comes, O, till the night comes –
I’ll lie down at the cups of all the blossoms,
I’ll lie down at the cup of the loveliest bloom,
I’ll lie down – a nursling – at the cup of the sun,
and will nurse — —
and all the trees, and leaves, and all the branches
will stretch towards me their thousand hands
as if they recognize in me their brother.
And all the grasses, and all the herbs, and all the flowers
as to a playmate, will they come,
and they’ll make themselves known to me
and they’ll reveal who they are to me…
until the night, O, till the night comes.
Until the night, O, till the night comes —
I’ll suck out the juice from all the blossoms.
I’ll drink up the dew from all the grasses
and spring higher than all the springing rabbits.
I’ll lap up the drops from all the rains
and devour the dusts from all the lanes,
and along with the rivers and all the streams —
I will – by evening – reach all the seas…
And until the night, O, till the night comes —
and every drop on my palate has evaporated,
and the life has dried in my chest
like the milk in a skinny shriveled breast
of a woman, frail and faded —
I will still manage to live like this:
to yet be able at that final moment
to cry out to my life with the last of my blood
and say, wordlessly – through bloody cries:
Oh, my life! You were — sublime!
Translated by Miri Koral
ביז די נאַכט װעט קומען
בער שנאַפּער
ביז די נאַכט װעט קומען
גרױס איז דער טאָג פון א לעבן, ליכטיק און לאַנג —
װי די גרױסע בענקשאַפט, אױף װעלכער איך בין קראנק !
ביז די נאַכט װעט קומען, אָ! ביז די נאַכט װעט קומען —
װעל איך זיך אװעקלײגן בײ די בעכערס פון אלע בלומען,
װעל איך זיך אװעקלײגן בײ דעם בעכער פון דער שענסטער בלום,
װעל איך זיך אװעקלײגן — א זױג־קינד — בײ דעם בעכער פון דער זון,
און װעל זױגן — — —
און אלע בײמער, און בלעטער, און אלע צװײגן
װעלן אױסשטרעקן צו מיר זײערע טױזנט הענט —
גלײך זײ װאָלטן אין מיר זײערן א ברודער דערקענט
און אלע גראָזן, און אלע קרײטער, און אלע בלומען
װעלן צו מיר, װי צו זײערס א שפּיל־חבר קומען,
און זײ װעלן זיך מיר געבן צו דערקענען — — —
און זײ װעלן מיר אױסזאָגן װער זײ זײנען …
ביז די נאַכט, אָ! ביז די נאַכט װעט קומען —
װעל איך אױסנאָגן די זאַפטן פון אלע בלומען.
װעל איך אױסטרינקען די טױען פון אלע גראָזן
און אױסשפּרונגען די שפּרונגען פון אלע האָזן
װעל איך אײנזאַפּן די טראָפּנס פון אלע רעגנס,
און אױפעסן די שטױבן פון אלע װעגן,
און מיט אלע קװאַלן, און מיט אלע טײכן —
װעל איך — ביז צום אָװנט — צו אלע ימים דערגרײכן …
און ביז די נאַכט, אָ! ביז די נאַכט װעט קומען —
און טרוקן װעט װערן דער טראָפּן אױף מײן גומען,
און טרוקן װעט װערן דאָס לעבן אין מײן ברוסט,
װי די מילך אין א דאַרער, פארטריקנטער ברוסט
פון א קראַנקער, פארװיאנעטער—פרױ —
װעל איך נאָך באַװײזן צו לעבן אזױ:
איך זאָל קענען אמאָל נאָך, אין מײן לעצטער מינוט,
אַ װײן טאָן צום לעבן מיט דעם רעשט פון מײן בלוט,
און א זאָג טאָן, אָן װערטער — דורך א בלוטיק געװײן:
אָ, לעבן מײנס! דו ביסט געװעזן — שײן!
ביז די נאַכט װעט קומען
בער שנאַפּער
ביז די נאַכט װעט קומען
גרױס איז דער טאָג פֿון אַ לעבן, ליכטיק און לאַנג —
װי די גרױסע בענקשאַפֿט, אױף װעלכער איך בין קראַנק!
ביז די נאַכט װעט קומען, אָ! ביז די נאַכט װעט קומען —
װעל איך זיך אַװעקלײגן בײַ די בעכערס פֿון אַלע בלומען,
װעל איך זיך אַװעקלײגן בײַ דעם בעכער פֿון דער שענסטער בלום,
װעל איך זיך אַװעקלײגן — אַ זױג־קינד — בײַ דעם בעכער פֿון דער זון,
און װעל זױגן — — —
און אַלע בײמער, און בלעטער, און אַלע צװײַגן
װעלן אױסשטרעקן צו מיר זײערע טױזנט הענט —
גלײַך זײ װאָלטן אין מיר זײערן אַ ברודער דערקענט
און אַלע גראָזן, און אַלע קרײטער, און אַלע בלומען
װעלן צו מיר, װי צו זײערס אַ שפּיל־חבֿר קומען,
און זײ װעלן זיך מיר געבן צו דערקענען — — —
און זײ װעלן מיר אױסזאָגן װער זײ זײַנען …
ביז די נאַכט, אָ! ביז די נאַכט װעט קומען —
ביז די נאַכט, אָ! ביז די נאַכט װעט קומען —
װעל איך אױסנאָגן די זאַפטן פֿון אַלע בלומען.
װעל איך אױסטרינקען די טױען פֿון אַלע גראָזן
און אױסשפּרונגען די שפּרונגען פֿון אַלע האָזן
װעל איך אײַנזאַפּן די טראָפּנס פֿון אַלע רעגנס,
און אױפֿעסן די שטױבן פֿון אַלע װעגן,
און מיט אַלע קװאַלן, און מיט אַלע טײַכן —
װעל איך — ביז צום אָװנט — צו אַלע ימים דערגרײכן …
און ביז די נאַכט, אָ! ביז די נאַכט װעט קומען —
און טרוקן װעט װערן דער טראָפּן אױף מײַן גומען,
און טרוקן װעט װערן דאָס לעבן אין מײַן ברוסט,
װי די מילך אין אַ דאַרער, פֿאַרטריקנטער ברוסט
פֿון אַ קראַנקער, פֿאַרװיאַנעטער—פֿרױ —
װעל איך נאָך באַװײַזן צו לעבן אַזױ:
איך זאָל קענען אַמאָל נאָך, אין מײַן לעצטער מינוט,
אַ װײן טאָן צום לעבן מיט דעם רעשט פֿון מײַן בלוט,
און אַ זאָג טאָן, אָן װערטער — דורך אַ בלוטיק געװײן:
אָ, לעבן מײַנס! דו ביסט געװעזן — שײן!