The water in the well has become much clearer,
the aged linden tree appears to be younger.
I am restless, as solace keeps eluding me,
not certain if I should be crying or singing.
I knew you would arrive without windy seethings,
but had no idea how long it might be taking.
The heavens hereabouts have been angry with me,
while the trees all around were singing mournfully.
O, I open the windows, do come in, my guest,
after such a wide-ranging journey, come and rest.
And later you’ll go to the neighboring houses,
asking after dear friends and old acquaintances.
Brother, all of us here have so much to tell you,
and likely we will not be forgotten so soon.
Oh, this much yearning is a challenge to endure,
as is putting up with so endless a winter.
You have certainly heard from far away sources
that luck is upon us in timing and purpose.
Sounds from a different set of fiddles and flutes now,
imparting faith and giving us more to hope for.
So, what can I confide in you, my golden Spring,
as so much for us has already been changing.
You will soon recognize, you will soon be sensing
that everyone here is gleaming and glittering.
And I am now fated to become a singer
for fortunate children, for delighted youngsters.
Soon we’ll be out in the field with the pioneers
chasing after butterflies and plucking flowers…
1940
Translated by Miri Koral
פרילינג
יעקב שודריך
ס’איז קלאָרער געװאָרן דאָס װאַסער אין ברונעם,
די ליפּע די אַלטע געװאָרן איז יונגער.
איך בין פול מיט אומרו, קײן אָרט כ’קאָן געפינען,
איך װײס נישט צי זאָל איך איצט װײנען, צי זינגען.
געװוסט כ’האָב, װעסט קומען אָן װינטישע ברױזן,
נאָר נישט געקאָנט װיסן, װי לאַנג דאָס װעט דױערן.
עס האָבן דאָ הימלען אױף מיר זיך געברוגזט,
און ס’האָבן די בײמער געזונגען דאָ טרױעריק.
אָ, כ’עפן די פענצטער, קום, גאַסט מײנער, ליבער,
און רו זיך אַביסעלע אָפּ פון די װעגן.
און שפּעטער װעסט גײן אין די שכנהשע שטיבער,
אױף אַלטע באַקאַנטע און נאָענטע זיך פרעגן.
מיר האָבן דיר אַלע אַזױפיל צו זאָגן,
דו קענסט אונדז דאָך, ברודער, מסתם נישט פאַרגעסן.
אױ, שװער איז די בענקשאַפט געװען אונדז צו טראָגן,
און ס’איז שױן דער װינטער געװען אונדז דערעסן.
דו האָסט דאָך אַװדאי געהערט שױן אין װײטן,
אַז אונדז האָט דאָס גליק צוגעשפּילט און געטראָפן.
עס שפּילן דאָ אַנדערע פידלען און פלײטן,
װאָס גיבן אונדן גלױבן און גיבן אונדז האָפנונג.
װאָס זאָל איך דיר זאָגן, מײן גאָלדענער פרילינג,
עס האָט זיך אַזױפיל בײ אונדן דאָ געענדערט.
דו װעסט באַלד דערקאָנען, דו װעסט באַלד דערפילן,
װי אַלע דאָ שײנען און אַלע דאָ בלענדן.
און מיר איז באַשערט איצט אַ זינגער צו װערן
פאַר גליקלעכע קינדער, פאַר פרײלעכער יוגנט.
מיר װעלן אין פעלד באַלד אַרױס מיט פּיאָנערן
בלימעלעך רײסן, נאָך פלאַטערלעך יאָגן…
1940
פֿרילינג
יעקבֿ שודריך
ס’איז קלאָרער געװאָרן דאָס װאַסער אין ברונעם,
די ליפּע די אַלטע געװאָרן איז יונגער.
איך בין פֿול מיט אומרו, קײן אָרט כ’קאָן געפֿינען,
איך װײס נישט צי זאָל איך איצט װײנען, צי זינגען.
געװוּסט כ’האָב, װעסט קומען אָן װינטישע ברױזן,
נאָר נישט געקאָנט װיסן, װי לאַנג דאָס װעט דױערן.
עס האָבן דאָ הימלען אױף מיר זיך געברוגזט,
און ס’האָבן די בײמער געזונגען דאָ טרױעריק.
אָ, כ’עפֿן די פֿענצטער, קום, גאַסט מײַנער, ליבער,
און רו זיך אַביסעלע אָפּ פֿון די װעגן.
און שפּעטער װעסט גײן אין די שכנהשע שטיבער,
אױף אַלטע באַקאַנטע און נאָענטע זיך פֿרעגן.
מיר האָבן דיר אַלע אַזױפֿיל צו זאָגן,
דו קענסט אונדז דאָך, ברודער, מסתּם נישט פֿאַרגעסן.
אױ, שװער איז די בענקשאַפט געװען אונדז צו טראָגן,
און ס’איז שױן דער װינטער געװען אונדז דערעסן.
דו האָסט דאָך אַװדאי געהערט שױן אין װײַטן,
אַז אונדז האָט דאָס גליק צוגעשפּילט און געטראָפֿן.
עס שפּילן דאָ אַנדערע פֿידלען און פֿלײטן,
װאָס גיבן אונדן גלױבן און גיבן אונדז האָפֿנונג.
װאָס זאָל איך דיר זאָגן, מײַן גאָלדענער פֿרילינג,
עס האָט זיך אַזױפֿיל בײַ אונדן דאָ געענדערט.
דו װעסט באַלד דערקאָנען, דו װעסט באַלד דערפֿילן,
װי אַלע דאָ שײַנען און אַלע דאָ בלענדן.
און מיר איז באַשערט איצט אַ זינגער צו װערן
פֿאַר גליקלעכע קינדער, פֿאַר פֿרײלעכער יוגנט.
מיר װעלן אין פֿעלד באַלד אַרױס מיט פּיאָנערן
בלימעלעך רײַסן, נאָך פֿלאַטערלעך יאָגן…
1940